ben böyleyim

hırsızlığa meyilim var. ama madde hırsızlığı değil, manevi hırsızlık. birinden komik bir şey duyduğumda ya da çok beğendiğim herhangi bir şey duyduğumda, onu sanki kendim bulmuşum gibi sergilememek için kendimi tutuyorum. hatta bazen tutmuyorum, söyleyiveriyorum ne yalan söyleyeyim. çok nadir ama, zor bir şey çünkü. yani 1-2 kere yapmışımdır böyle bir şeyi ama binbir kere içimden geçirmişimdir. neden yapmıyorum; biri demiştir bana, başkasına da demiştir, sonra benim tutup "yahuu geçen aklıma geldi de..." diyerek başkasından duyduğum lafı, fikiri vs. bir başkasına anlattığımda, anlattığım kişinin bunu ilk sahibinden duymuş olma olasılığı vardır değil mi? az da olsa vardır. hatta belki de hiç bir zaman anlamadığım, olasılık derslerinin favori sorusu; "bu sınıftaki 2 kişinin doğum gününün aynı olma olasılığı" gibi umulmadık bir şekilde yüksek çıkacak bir olasılıktır. o yüzden tutuyorum kendimi. bir de tabi vicdanım elvermiyor. ama bir keresinde başkasından duyduğum komik bir şeyi "rüyamda gördüm ben bunu" diye anlattım. tesadüf o ki, anlattığım kişi anlatmış meğersem bana onu, "ben anlattım onu sana be!" dedi. çok utandım. ama onu zaten bilerek yapmamıştım, kendiliğinden oluvermişti. şu anda kendimi kontrol edebiliyorum. ama günün birinde anonim bir insan olmaktan çok korkuyorum. durumum budur. saygılar.